.. śpiewały kiedyś Alibabki. My mieliśmy do sąsiadów szczęście. Nasze pierwsze dwa mieszkania mieściły się w narożniku, na najwyższym piętrze bloku w związku z czym nikt nie stukał nam nad głową i dzieliliśmy ścianę tylko z jednym mieszkaniem. A zatem sąsiadów nie było.
Gdy urodziło się drugie dziecko mieszkaliśmy już na parterze niewielkiego bloku. Blok był spokojny, sąsiedzi kulturalni i życzliwi. Docenialiśmy ich obecność gdyż w bloku mieszkało kilkoro dzieci w tym samym przedziale wieku co Ania i Michał więc nie było kłopotu z towarzystwem do zabaw na trzepaku przed domem. Funkcjonowała sąsiedzka samopomoc. Z niektórymi byłymi sąsiadami utrzymujemy kontakt do dziś.
Kilka dni po zakupie domu w Melbourne zorientowaliśmy się, że na naszej ulicy rządzą George i Zac. George był naszym sąsiadem i rządził ludźmi , Zac rządził kotami i mieszkał niewiadomo gdzie.
Nie mieliśmy jeszcze prawa wstępu do zakupionego domu, ale George najpierw przebadał nas i widocznie badanie wypadło pozytywnie bo poinformował nas, że dom jest niezamieszkały w związku czym ogródek okropnie zarasta trawą więc on go będzie kosił co dwa tygodnie bo inaczej trawa tak wyrośnie, że kosiarka nie da rady.
Gdy się sprowadziliśmy dowiedzieliśmy się, że George żywi sympatię do Polaków gdyż walczył pod Tobrukiem i spotkał naszych rodaków gdy luzowali tam Australijczyków w sierpniu 1941 roku. Jego ulubionym Polakiem był król Jan III Sobieski. George i jego żona byli nam bardzo pomocni, czasem nawet za bardzo. Wszystko zmieniło się gdy postanowiliśmy podzielić naszą działkę na połowy i na tej drugiej wybudować nowy dom. George załomotał do naszych drzwi późno w nocy: nie macie prawa tego robić!  Poinformowałem go grzecznie, że jednak mamy.  George wynajął architekta i złożył każde możliwe zastrzeżenie do rady dzielnicy. Gdy budowa ruszyła włączyła się sąsiadka z drugiej strony. Całymi dniami stała przy płocie i zgłaszała pretensje do kierownika budowy oraz wzywała inspekcje budowlane. Stosunek George'a do nas stał się wrogi do tego stopnia, że musiałem napisać do niego list z poważnym ostrzeżeniem. Gdy budowa się skończyła stosunki z sąsiadami stały się chłodne, ale poprawne. Po śmierci George'a i jego żony ich dom odziedziczył ich syn i kilka miesięcy temu sprzedał go. Z niecierpliwością czekaliśmy co będzie dalej. Dwa podstawowe scenariusze to: kupią Chińczycy, zburzą stary dom i zbudują ogromną fortecę nie pozostawiając żadnego ogrodu. Będą żyli niewidocznie za zaciągnietymi zasłonami. Albo - właściciel podzieli działkę na dwie części i wybuduje dwa solidne domy, które kupią solidne małżeństwa profesjonalistów. Będą żyli niewidocznie spędzając całe dnie w pracy.
Stało się inaczej - dom został wynajęty. To nie była dobra wiadomość bo dom jest dość niskiego standardu, a więc wynajmie byle kto. Ponieważ jest to jednak dość droga lokalizacja to wynajmie kilka osób, aby koszty się rozłożyły. I tak się stało - wynajęła czwórka młodych Hindusów. Oni są nawet bardzo sympatyczni tylko bardzo głośni. Rozmawiają, śmieją się.. wszystko w granicach normy. Ale my słyszymy. Kilka dni temu usłyszeliśmy głośne śmiechy z ich ogrodu. Wyjrzałem przez okno...



No czyż to nie sympatyczne? Puszczają popularną muzykę. Nic okropnego, nie na cały regulator, ale my słyszymy. Kilka razy zwróciliśmy im uwagę, przeprosili, ściszyli. Ale nie na długo. Od czasu do czasu słyszałem dobiegające z ich garażu dziwne głuche stukanie. Bilard? Dwa dni temu wyszli z tym na światło dzienne - krykiet!! No to sprawa jest przegrana. Młodzi, weseli, piją piwo, grają w krykieta. Toż to sama kwintesencja australijskości. To są modelowi obywatele, a my jesteśmy stare przybłędy z niewiadomo kąd. Właśnie za takie przezwiska napisałem kiedyś ostrzegawczy list do George'a. Okazuje się, że miał rację. Koło fortuny wykonało pełen obrót.