Moja działalność na blogu Panien Roztropnych stawia przede mną całkiem poważne wyzwania. Dzisiaj skoro świt pojechaliśmy wraz z Sylwią wykonać kolejne zamówienie. Celem wyprawy był cmentarz i winiarnia. Wbrew pozorom okazało się, że te miejsca mają ze sobą coś wspólnego.
Odwiedziliśmy dość ekskluzywną winiarnię, spróbowaliśmy win - Sylwia białych, ja tylko jednego, czerwonego - Polo Merlot rocznik 2009. Zachęcilo mnie to polo w nazwie - to aluzja do hobby jego lordowskiej mości, współwłaściciela winiarni - wyjaśniła obsługująca nas pani. Spróbowałem i zanim zdążyłem się skrzywić, pani pospieszyła z wyjaśnieniem - ono jest jeszcze za młode, ale na pewno już teraz poczułeś potencjalną głebię tej goryczy. Kiwnąłem głową...
- Ile czasu ono musi leżakować?
- Około 10 lat - odpowiedziała pani.
- Czyli zostało jeszcze siedem?
Pani skinęła głową. No to ja tyle nie dożyję - roześmiałem się z ulgą czując, że $29 zostało mi w kieszeni. Okazało się, że białe wino dojrzało do konsupcji więc po kupnie dwóch butelek bilans wyszedł i tak na minus.
Sylwia spieszyła sie na pokaz malowania więc podrzuciła mnie do stacji kolejki. Dojechałem do bliskiej naszego domu dzielnicy Box Hill gdzie miałem się przesiąść do autobusu. Nigdy nie robiłem tu takich przesiadek bo przyjeżdżam tu rzadko a do tego na rowerze. Na tabliczce informacyjnej pisało - Buses 120m. Zrobiłem kilka kroków i ugrzązłem w tłumie. Kiedy ja byłem ostatni raz w wielkim tłoku? Chyba w podziemnym przejściu w Sapporo. Ale nie to nie był taki tłum on był mniejszy proporcjonalnie do stosunku ilości mieszkańców Japonii do Chin. Bo tu byli sami Chińczycy. Po kilku krokach straciłem poczucie odległości i kierunku. Kogo tu się spytać o drogę? Kto tu mówi po angielsku? O, apteka. W środku kłębiły się trzy długie kolejki, Klienci i ekspedientki przekrzykiwali się, podawali sobie nad głową recepty i pojemniki z jakimiś suplementami. Spróbowałem u jubilera. Tu nie było tłoku - bus stop? - spytałem. This way - wskazała espedientka - and later... which hand? - spytała pokazując na moją prawą rekę.  Right - odpowiedziałem. And later right - potwierdziła triumfalnie. Rzeczywiście znalazłem kolejną wskazówkę. Dojechałem do domu.
Przygotowałem sobie lunch. Konsumując pomyślałem - w momencie gdy ten Polo Merlot dojrzeje całe Melbourne będzie wyglądało jak to centum handlowe w sobotnie południe. Jak to dobrze, że ja już nie muszę takiego wina kupować.

Wypisywałem różne wykręty na temat powodów mojej słabej aktywności na tym blogu, ale nie ma co dłużej ukrywać. Tym bardziej, że moja żona przyjęła tę wiadomość dość spokojnie. A wiadomość była jak w tytule.

Wyglądało na to, że mój blog wpadł w czarną dziurę. Żadnego wpisu przez ponad tydzień. Wytłumaczeń jest kilka, ale najpoważniejsze chyba to, że jak się czyta dobrze napisane książki, to czasami odchodzi chęć do pisania.
Ta dobrze napisana książka to Bliss Petera Carey. Książka jako całość nie jest aż taka dobra, ale jej główne wątki mnie oczarowały. Przyznam się, że lubię czasem jak autor pozostawia mnie w ciemności, inaczej mówiąc - jak nie rozumiem do końca tego o czym pisze.  Tak bywa z książkami T. Manna gdy traktują o muzyce. Tak jest z Blissem, gdy opisuje sceny ze świata producentów i handlarzy narkotykami, prostytutek czy z domu wariatów. Przypomina mi się Ulica Nadbrzeżna Steinbecka, w której autor zauważa, że gdy na takich ludzi spojrzeć z bliska to można ich uznać za bohaterów, święte i męczenników. Myślę, że jednak dobry jest pewien dystans, dokładnie taki jaki wyznaczył mi Peter Carey.
Jednak wracam do rzeczywistości a tu coś miłego. Sponsorzy mojego marszu na rzecz osób cierpiących na stwardnienie rozsiane (MS) pozwolili mi przekroczyć mój wstępny cel $400. Podniosłem więc poprzeczkę, do marszu jeszcze 2.5 tygodnia.

Obejrzałem wczoraj film Agnieszki Holland - W ciemności. Moja australijska synowa zdziwiła się - to temat Holocaustu nadal pojawia się w filmach?
To nie było całkiem naiwne pytanie. Moim zdaniem filmy takie jak Life is beautiful i Inglorious Basterds zwiastowały zmęczenie tematem. Oba filmy odważyły się wpleść groteskę i paradoks w jedną z najwiekszych zbrodni i tragedii w dziejach ludzkości. Czy po tych filmach da się jeszcze zrobić wartościowy film na temat Holocaustu? Może się da, ale po co?

Po spotkaniu z Normanem Daviesem, który nawoływał Polaków do przypominaniu światu o naszej historii ostatnich kilkudziesięciu lat, patrzyłem na tę sprawę mniej z artystycznej a więcej z patriotycznej strony.

Początek filmu przerwał te rozważania, nastąpiła tytułowa Czarna Dziura. Nie jestem w stanie oglądać okrucieństw. Wielokrotnie zasłaniałem oczy. Chciałem wyjść z sali, ale powstrzymywała mnie myśl, że może to być opacznie zrozumiane przez widzów. Miałem nadzieję, że film wkrótce się skończy, jak na złość trwał wyjątkowo długo. Po filmie nie zatrzymałem się na rozmowy ze znajomymi, chciałem jak najszybciej być sam w domu.
Pokaz filmu był organizowany przez Stowarzyszenie Żydów Polskich i Ich Potomków, tak że praktycznie był niedostępny dla rodowitych Australijczyków. Widownia nie była przepełniona. Wychodząc usłyszałem następujący komentarz:
- To jest kultura Hollywood - roztkliwiać się nad wyjątkami. A tego, że wymordowali 2 miliony to się w Hollywood nie pokaże.
Czyli obie zainteresowane strony pozostały na swoich pozycjach.

Mój, przybyły przed kilkoma miesiącami z Polski, kuzyn był zaskoczony (pozytywnie) masowym udziałem Australijczyków w ceremoniach ANZAC Day. To chyba typowe dla młodych narodów - skomentował wspominając przy okazji obchody 4 lipca w USA.

W niedzielę odbyło się w Melbourne publiczne spotkanie z prof Normanem Daviesem historykiem bardzo zasłużonym w propagowaniu historii polskiej w świecie.

Chyba coś się pomyliłem w tytule, zaraz... jak to miało być? Ciesi mnie cieszą? No już sam nie wiem, chodzi mi o to , że Czesi sprawiają mi radość, przełóżcie sobie to sami...  na czeski.
Ta radość, a może zazdrość, ogarnęła mnie kilka dni temu, gdy w australijskim dzienniku telewizyjnym pokazano migawki z potężnej manifestacji w Pradze. To był protest przeciwko cięciom budżetowym. W tym samym czasie, w wiadomościach z Polski pokazywano też demonstracje, kolejno - pod pałacem prezydenckim w rocznicę katastrofy smoleńskiej (chociaż niewtajemniczony mógłby pomysleć, że chodziło o coś innego), w Krakowie w rocznicę pogrzebu pary prezydenckiej na Wawelu (chociaż niezorientowany mógłby pomysleć... ), w Warszawie w sprawie zupełnego braku orientacji co do licencji dla telewizji Trwam (chociaż nietutejszy mógłby pomyśleć, że jak dogadają się dwa Ziobra, to już połowa kłopotów za nami.. ).

Moja radość wynikała z tego, że w Polsce nie ma najwidocznie takich problemów społeczno-ekonomicznych jak w Czechach. Zazdrość zaś z tego, że Czesi najwidoczniej mają chody w tutejszej TV, bo podaje w głównych wiadomościach bylejaką informację z Pragi a ignoruje, nasze, polskie, żywotne interesy. Normalny rozbój na prostej drodze!
Gdy o rozboju mowa, to przypomniała mi się piosenka Mackie Majchra z Opery za trzy grosze. Tak, Louis Armstrong śpiewa to świetnie, ale mnie się w tym miejscu przypomina czeskie wykonanie z filmu Lemoniadowy Joe. Szczególnie te słowa :

Dzisiaj świętujemy ANZAC Day, rocznicę bitwy pod Gallipoli w 1915 roku. O historii tego wydarzenia pisałem TUTAJ. Michał z rodziną rokrocznie przychodzą o świcie pod Shrine of Remembrance, tutejszy Grób Nieznanego Żołnierza. 

Spotkaliśmy wczoraj przelotem znajomego. Jak na dziadków przystało skierowaliśmy rozmowę na temat wnucząt. Znajomy się pochwalił: a moja dwu-i-cośtam letnia wnuczka już mówi: samolot, Mucha...